Na kanapie

Kto to chrapie

Na kanapie?

Kto się w ucho

Przez sen drapie?

Kto, gdy zły,

To szczerzy kły?

Kogo czasem

Gryzą pchły?

Komu w głowie

Figle?

Psoty?

Kto gołębie goni?

Koty?

Kto pantofle

Gryzie Pana?

Na mleczarkę 

Szczeka z rana? 

Kto się z dziećmi

Bawi zgodnie?

A złodzieja cap!

Za spodnie?

Wiecie, kto to?

No, to sza!

Po co budzić

Ze snu psa...

Ludwik Jerzy Kern :) 

Wąż

Idzie wąż 

wąską

drużką

nie porusza

żadną nóżką.

Poruszałby,

gdyby

mógł,

lecz

waż

przecież

nie ma 

nóg. 

Ludwik Jerzy Kern

Niespodzianka

W mieszkaniu pewnej ciotki

Urodziły się cztery kotki.

Śmiesznie mruczały,

Guzik widziały - 

Trzy czarne,

A jeden biały.

Uszka miał białe, białe pazury,

A czarnych, zaznaczam, rodziców miał...

Spojrzeli rodzice i: 

- Miaaaauuuu...

Gazety nawet o tym doniosły.

A kotki?

Kotki rosły.

Minęło kilka ładnych tygodni

I oto biały kotek raz

Do reszty rodziny się upodobnił:

Po prostu w skrzynkę z węglem wlazł.

Będzie heca - pomyślał - jak w kinie,

Niespodziankę zrobiłem rodzinie.

Będą się cieszyć do szaleństwa

Mama, tata i trójka rodzeństwa,

Ale czarny, czarny, czarny!!!

W tym czasie czarna część rodziny

Powzięła plany śmiałe:

- Biały ma dzisiaj imieniny,

Więc wszystkie zróbmy się białe!

Ubielić się - nic prostszego, 

Ucieszmy naszego białego! - 

Plan kociska przeprowadziły,

W worku z mąką się ubieliły,

Wyszły białemu na spotkanie

I nagle - rozczarowanie.

Biały odzyskał kolor rodzinny,

A jednak znów, jak przedtem był inny.

Na nic się zdały zamysły śmiałe:

Biały był - czarny,

A czarne - białe.

Z tego wynika zwrotka ostatnia,

Której nie znało kociaków plemię,

Że pewne rzeczy jednak uzgadniać

Trzeba ze sobą wzajemnie.

Ludwik Jerzy Kern :) 

O pewnym wilku

Znacie pewnie zabaw wiele,

moi mili przyjaciele?

Można grać na komputerze,

wybudować z klocków wieżę,

w zakamarki biec podwórka,

z piłką w krzaki dawać nurka...

Jeść cukierki...

zaraz, właśnie,

pewnie uwielbiacie baśnie?

To o wilku wam opowiem,

co za wiele nie miał w głowie...

Jadł cukierki przez dzień cały,

aż go zęby rozbolały!

Wybrał się więc do dentysty,

dla nas fakt to oczywisty,

lecz drapieżców niezbyt wielu

zobaczycie na fotelu... 

Rzekł dentysta: "Otwórz pyska!",

patrzy - ząb tam groźnie błyska...

Nie miał mocnych nerwów lekarz.

"Hej, doktorze, gdzie uciekasz?!"

Jedną nogą, drugą nogą,

goni wilk stomatologa.

Do dziś pędzą - górą, lasem...

A więc umyj zęby czasem!

Barbara Szymanek :) 

Łyżka i widelec

Siostra łyżka, 

brat widelec - 

ona gruba,

on chudzielec,

nie przybywał nic na wadze.

Rzekła łyżka:

- Ja ci radzę,

zupki jedz,

bo z zup się tyje.

Popatrz, jaką ty masz szyję!

Wszystkie ci wystają kości.

Długo tak zamierzasz pościć?

- Nie chcę zup,

bo ich nie znoszę.

Jedz je sama,

bardzo proszę!

Dość już tego mam gadania.

Ja jem tylko drugie dania.

Tadeusz Śliwiak :)  

Dlaczego mrówki chodzą boso

Świetlik spotkał się z mrówką.

"Dzień dobry pani, jak zdrówko?"

"Dziękuję, dobrze się czuję.

A pan?"

"U mnie bez zmian.

Nocą, jak pani wie, świecę.

W dzień tu i tam polecę,

i tak się żyje,

taki los.

Pani na prawo czy na wprost?"

"Ja do sklepu z obuwiem.

Ach mówię panu, mówię, 

z tymi butami straszna rzecz.

Chciałabym par kilka kupić, lecz

co się tylko pokaże

z butów w mim rozmiarze, 

natychmiast, proszę pana, znika."

"To rzecz niesłychana!"

"A wie pan dlaczego, mój drogi?

Bo wszystko wykupią stonogi!

I oto właśnie w ten sposób

my, mrówki,

chodzimy boso."

Tadeusz Śliwiak :) 

Zwariowany parasol

Był pewien parasol,

co w kąciku stał

dobrze mu było,

bo się deszczu bał.

Kiedy lało na dworze,

on się nie chciał otworzyć.

I okropnie narzekał,

na swe słotne życie.

"Ja mam moknąć, a suchy

ma być mój właściciel?

Zamiast mnie szanować, 

zamiast mnie oszczędzać,

pan mój w deszcz największy

z domu mnie wypędza!"

Toteż ledwie wychodził za próg, 

gubił się, gdzie tylko mógł.

W szatni, w tramwaju i w kinie,

i na dworcu w Lublinie,

w poczekalni dentysty

i przy skrzynce na listy. 

Gdzie tylko kącik zobaczył,

gdzie o coś rączką zahaczył

- znikał. Był... i nie ma parasola!

Aż pewnego razu pan jego zawołał: "Hola!

Dość już tej zabawy głupiej

Nowy parasol kupię!"

I tak się stało.

A tamten,

jeśli wiedzieć chcecie,

szukajcie go ma strychu

wśród starych rupieci.

Czemu go los taki spotkał?

Łatwo dać odpowiedź.

Tak bywa z każdym, co ma 

przewrócone w głowie.

Tadeusz Śliwiak :)