Leń

Na tapczanie siedzi leń,

Nic nie robi cały dzień.

"O, wypraszam to sobie!

Jak to? Ja nic nie robię?

A kto siedzi na tapczanie?

A kto zjadł pierwsze śniadanie?

A kto dzisiaj pluł i łapał? 

A kto się w głowę podrapał?

A kto dziś zgubił kalosze?

O - o! Proszę!" 

Na tapczanie siedzi leń,

Nic nie robi cały dzień.

"Przepraszam! A tranu nie piłem?

A uszu dzisiaj nie myłem?

A nie urwałem guzika?

A nie pokazałem języka?

A nie chodziłem się strzyc?

To wszystko nazywa się nic?" 

Na tapczanie siedzi leń,

Nic nie robi cały dzień.

Nie poszedł do szkoły, bo mu się nie chciało,

Nie odrobił lekcji, bo czasu miał za mało,

Nie zasznurował trzewików, bo nie miał ochoty,

Nie powiedział "dzień dobry", bo z tym za dużo roboty,

Nie napoił Azorka, bo za daleko jest woda,

Nie nakarmił kanarka, bo czasu mu było szkoda.

Miał zjeść kolację - tylko ustami mlasnął,

Miał położyć się - nie zdążył - zasnął.

Śniło mu się, że nad czymś ogromnie się trudził.

Tak zmęczył się tym snem, że się obudził. 

Jan Brzechwa :))  

Stonoga

Mieszkała stonoga pod Białą,

Bo tak się jej podobało.

Raz przychodzi liścik mały

Do stonogi,

Że proszona jest do Białej

Na pierogi. 

Ucieszyło to stonogę,

Więc ruszyła szybko w drogę.

Nim zdążyła dojść do Białej,

Nogi jej się poplątały:

Lewa z prawą, przednia z tylną,

Każdej nodze bardzo pilno,

Szósta zdążyć chce za siódmą, 

Ale siódmej iść za trudno,

No, bo przed nią stoi ósma,

Która właśnie jakiś guz ma. 

Chciała minąć jedenastą,

Poplątała się z piętnastą,

A ta znowu z dwudziestą piątą,

Trzydziesta z dziewięćdziesiątą, 

A druga z czterdziestą czwartą,

Choć wcale nie było warto. 

Stanęła stonoga wśród drogi,

Rozplątać chce sobie nogi;

A w Białej stygną pierogi!

Rozplątała pierwszą, drugą,

Z trzecią trwało bardzo długo,

Zanim doszła do trzydziestej,

Zapomniała o dwudziestej,

Przy czterdziestej już się krząta,

"No, a gdzie jest pięćdziesiąta?" 

Sześćdziesiątą nogę beszta:

"Prędzej, prędzej! A gdzie reszta?" 

To wszystko tak długo trwało,

Że przez ten czas całą Białą

Przemalowano na zielono,

A do Zielonej stonogi nie proszono.

Jan Brzechwa :)) 

Rozmawiała gęś z prosięciem

Rozmawiała gęś z prosięciem

Bardzo głośno i z przejęciem: 

"Smutno samej żyć na świecie,

A po drugie i po trzecie - 

Jeśli cenisz wdzięki gęsie,

Jak najprędzej ze mną żeń się".

Prosię na to: "Miła gąsko,

Głowę nieco masz za wąską,

Trochę masz za długą szyję

I zupełnie inny ryjek.

Niechaj ciebie to nie rani,

Lecz jesteśmy niedobrani". 

A gęś znowu: "Cóż, mój drogi,

Popatrz, ty masz cztery nogi,

Nie masz pierza, nie masz dzioba,

Ale mnie się to podoba". 

Prosiak skłonił się uprzejmie:

"Inny tak się tym nie przejmie,

A ja - owszem. Bo zauważ, 

Że ja chodzę, a ty fruwasz,

Jak dogonić zdołam ciebie,

Gdy szybować będziesz w niebie?"

Na to gęś odpowie znowu:

"Domowego jestem chowu,

Fruwam raz na sześć miesięcy,

Żeby nie tyć, i nić więcej". 

Na to prosię znów odpowie: 

"Muszę dbać o swoje zdrowie,

Ty się kąpiesz nieustannie,

Ty byś chciała mieszkać w wannie,

Ja zaś jeśli chodzi o to - 

właśnie bardzo lubię błoto".

Tutaj gęś już miała dosyć.

"Nie zamierzam ciebie prosić..."

I dodała z żalem w głosie:

"Teraz wiem, że jesteś prosię". 

Jan Brzechwa :))

Kłamczucha

"Proszę pana, proszę pana,

Zaszła u nas wielka zmiana:

Moja starsza siostra Bronka

Zamieniła się w skowronka,

Siedzi cały dzień na buku 

I powtarza: kuku, kuku!"

"Pomyśl tylko, co ty pleciesz!

To zwyczajne kłamstwo przecież".

"Proszę pana, proszę pana,

Rzecz się stała niesłychana:

Zamiast deszczu u sąsiada,

Dziś padała oranżada,

I w dodatku całkiem sucha".

"Fe, nie ładnie! Fe, kłamczucha!"

"To nie wszystko, proszę pana! 

U stryjenki wczoraj z rana

Abecadło z pieca spadło,

Całą pieczeń z rondla zjadło,

A tym czasem na obiedzie

Miał być lew i dwa niedźwiedzie".

"To dopiero jest kłamczucha!"

"Proszę pana, niech pan słucha!

Po południu na zabawie

Utonęła kaczka w stawie. 

Pan nie wierzy? Daję słowo!

Sprowadzono straż ogniową,

Przecedzono wodę sitem,

A co ryb złowiono przy tym!"

"Fe, nie ładnie! Któż tak kłamie?

Zaraz się poskarżę mamie!"

Jan Brzechwa :)) 

Żaba

Pewna żaba

Była słaba

Więc przychodzi do doktora

I powiada, że jest chora.

Doktor włożył okulary,

Bo już był cokolwiek stary,

Potem ją dokładnie zbadał,

No, i wreszcie tak powiada: 

"Pani zanadto się poci,

Niech pani unika wilgoci,

Niech pani się czasem nie kąpie,

Niech pani nie siada przy pompie,

Niech pani deszczu unika,

Niech pani nie pływa w strumykach,

Niech pani wody nie pije,

Niech pani kałuże omija,

Niech pani nie myje się z rana,

Niech pani, pani kochana,

Na siebie chucha i dmucha,

Bo pani musi być sucha!" 

Wraca żaba od doktora,

Myśli sobie: "Jestem chora,

A doktora chora słucha,

Mam być sucha - będę sucha!"

Leczyła się żaba leczyła,

Suszyła się długo, suszyła,

Aż wyschła tak, że po troszku

Została z niej garstka proszku.

A doktor drapie się w ucho:

"Nie uszło jej to na sucho!" 

Jan Brzechwa :)) 

Sroka

Siedzi sroka na żerdzi

I twierdzi,

Że cukier jest słony,

Że mrówka jest większa od wrony,

Że woda w morzu jest sucha,

Że wół jest lżejszy niż mucha,

Że mleko jest czerwone,

Że żmija gryzie ogonem,

Że raki rosną na dębie,

Że kowal ogień ma w gębie,

Że najlepiej fruwają krowy,

Że najładniej śpiewają sowy,

Że bocian ma dziób zamiast głowy,

Że lód jest gorący, 

Że ryby się pasą na łące,

Że trawa jest blaszana,

Że noc zaczyna się z rana,

Ale nikt tego wszystkiego nie słucha,

Bo wiadomo, że sroka jest kłamczucha. 

Jan Brzechwa :)) 

Chrząszcz

W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie

I Szczebrzeszyn z tego słynie. 

Wół go pyta: "Panie chrząszczu,

Po co pan tak brzęczy w gąszczu?"

"Jak to - po co? To jest praca

Każda prac się opłaca". 

"A cóż za to pan dostaje?" 

"Też pytanie! Wszystkie gaje,

Wszystkie trzciny po wsze czasy,

Łąki, pola oraz lasy,

Nawet rzeczki, nawet zdroje,

Wszystko to jest właśnie moje!"

Wół pomyślał: "Znakomicie,

Też rozpocznę takie życie".

Wrócił do domu i wesoło

Zaczął brzęczeć pod stodołą.

Po wolemu, tęgim basem.

A tu Maciek szedł tym czasem. 

Jak nie wrzaśnie: "Cóż to znaczy?

Czemu to się wół próżniaczy?!"

"Jak to? Czyż ja nic nie robię?

Przecież właśnie brzęczę sobie!" 

"Ja ci tu pobrzęczę wole,

Dosyć tego! Jazda w pole!"

I dał taką mu robotę,

Że się wół oblewał potem.

Po robocie pobiegł w gąszcze.

"Już ja to na chrząszczu pomszczę!"

Lecz nie zastał chrząszcza w trzcinie,

Bo chrząszcz właśnie brzęczał w Pszczynie.

Jan Brzechwa :))